Γιατί οι μάγισσες πετάνε στον αέρα με σκουπόξυλα...

Η απεικόνισης της μάγισσας που πετάει στον ουρανό με ένα σκουπόξυλο δεν είναι καθόλου τυχαία.
Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, που έχουν επιβεβαιωθεί από «μάγισσες» ή καλύτερα από γυναίκες που κατηγορήθηκαν για μαγεία τους περασμένους αιώνες.

Τον 16ο αιώνα, ο γιατρός Άντρες ντε Λαγκούνα μελέτησε τα «φίλτρα» που βρήκε στο σπίτι μιας γυναίκας, η οποία είχε κατηγορηθεί για μαγεία.
Τα φίλτρα αποτελούνταν από βότανα όπως το κώνειο, ο στρύχνος και ο μανδραγόρας, τα οποία μπορούσαν προκαλέσουν από απλή υπνηλία μέχρι και θάνατο, ανάλογα με την ποσότητα που χορηγούνταν.
Μπορούσαν όμως να προκαλέσουν και πολύ ευχάριστες ψευδαισθήσεις, παρόμοιες με αυτές που προκαλούν ναρκωτικά όπως το LSD.

Ο Λαγκούνα εξέτασε την επίδραση των ουσιών πάνω σε μία γυναίκα και κατέγραψε τα αποτελέσματα: «Μόλις την άλειψα, άνοιξε τα μάτια της διάπλατα σαν λαγός και αμέσως μετά, κοιμήθηκε.
Ο ύπνος της ήταν τόσο βαθύς, που πίστεψα ότι δεν θα ξυπνήσει ποτέ. Μετά από 36 ώρες, κατάφερα να την επαναφέρω».
Η γυναίκα δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένη που την ξύπνησε ο γιατρός και του είπε:
«Γιατί με ξύπνησες; Με περιτριγύριζαν όλες οι απολαύσεις του κόσμου».

Άλλος ένας γιατρός του 16ου αιώνα, ο Τζοβάνι Ντελαπόρτα, περιέγραψε μια παρόμοια υπόθεση, όπου μία «μάγισσα» έκανε χρήση των ουσιών.
Κι εκείνη κοιμήθηκε για πολλές ώρες και όταν ξύπνησε, νόμιζε ότι πετούσε πάνω απ’ τη θάλασσα και τα βουνά.
Ο Ντελαπόρτα κάτεληξε: «Αυτές οι γυναίκες ταξιδεύουν στον αέρα. Γλεντούν, τραγουδούν, χορεύουν, φιλιούνται και ερωτοτροπούν με τους νέους που επιθυμούν».

Με τέτοιες περιγραφές, δεν είναι καθόλου δύσκολο να φανταστεί κανείς γιατί η χρήση τους ήταν τόσο διαδεδομένη.
Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι η κατάποση των ουσιών από το στόμα είχε πολύ αρνητικές παρενέργειες, όπως έντονη ναυτία, εξανθήματα και εμετούς.
Κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν ότι αν απορροφούσαν τις ουσίες μέσω του δέρματός τους, οι παρενέργειες εξαφανίζονταν.
Αντιλήφθηκαν ότι καλύτερη απορρόφηση γινόταν σε σημεία όπως οι μασχάλες και τα γεννητικά όργανα και κινήθηκαν αναλόγως.
Άρχισαν να αλείφουν τις ουσίες πάνω στο δέρμα τους ή σε οποιοδήποτε αντικείμενο είχαν εύκαιρο.
Ένα τέτοιο αντικείμενο ήταν και τα σκουπόξυλα, που βρίσκονταν σε κάθε νοικοκυριό.
Έτσι λοιπόν, οι νοικοκυρές άλειφαν τις παραισθησιογόνες ουσίες στο σκουπόξυλο και το τοποθετούσαν ανάμεσα στα πόδια τους.

Ο Βρετανός ιστοριογράφος Ραφαήλ Χόλινσεντ, ασχολήθηκε με την υπόθεση της πρώτης γυναίκας στην Ιρλανδία που κατηγορήθηκε για μαγεία το 1324.
Το όνομά της ήταν Άλις Κίτελερ και καταδικάστηκε για τη δολοφονία του συζύγου της.
Ο Χόλινσεντ έγραψε: «Ερευνώντας τη ντουλάπα της κυρίας, βρήκαν ένα κουτί με αλοιφή που άλειφε σε ένα μπαστούνι, με το οποίο κάλπαζε παντού».
Τον 15ο αιώνα, ο θεολόγος Ιορδάνης του Μπέργκαμο έγραψε: «Οι μάγισσες ομολογούν ότι ορισμένες μέρες και νύχτες, αλείφουν ένα ξύλο και το καβαλούν ή αλείφουν τον εαυτό τους στις μασχάλες και σε άλλα τριχωτά σημεία».

Το 1477, η μάγισσα Αντουάν Ρόουζ που έδρασε στη Γαλλία, ομολόγησε ότι ο Διάβολος της έδωσε την αλοιφή και της είπε να την αλείψει σε ένα ξύλο, να το τοποθετήσει ανάμεσα στα πόδια της και να φωνάξει: «Στο όνομα του Διαβόλου, ξεκίνα!» … και ξεκίνησε.





mixanitouxronou.gr

Malleus Maleficarum (Το σφυρί των μαγισσών)

Το Malleus Maleficarum («Σφύρα Κακοποιών», «Σφυρί Μαγισσών» ή "Hexenhammer") είναι αναμφίβολα η πιο σημαντική πραγματεία σχετικά με τον διωγμό των μαγισσών που προήλθε από την υστερία κατά των μαγισσών στη διάρκεια της Αναγέννησης. Αποτελεί ένα περιεκτικό εγχειρίδιο κυνηγού μαγισσών, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Γερμανία το 1487 και γνώρισε επανειλημμένες επανεκδόσεις σε όλη την Ευρώπη. Έπαιξε βασικό ρόλο στις δίκες μαγισσών στην Ευρώπη για πάνω από 200 χρόνια. Το βιβλίο αυτό έγινε διαβόητο λόγω της χρήσης του κατά τη διάρκεια της υστερίας του κυνηγιού μαγισσών, η οποία έφτασε στο αποκορύφωμά της την περίοδο από τα μέσα του 16ου έως τα μέσα του 17ου αιώνα.

Ιστορία του Malleus Maleficarum

Το έργο αυτό συντάχθηκε από δύο Δομινικανούς μοναχούς-ιεροεξεταστές, τον Χάινριχ Κράμερ (ή Ερρίκο Κραίμερς, Heinrich Kramer) και τον Γιάκομπ Σπρένγκερ (ή Ιάκωβος Σπρέγκερ, Jacob Sprenger), οι οποίοι ισχυρίζονταν μέσα στο βιβλίο ότι είχαν εξουσιοδοτηθεί από τον Πάπα Ιννοκέντιο Η΄ να ασκήσουν διώξεις κατά των μαγισσών σε όλη τη Γερμανία μέσω ενός παπικού διατάγματος της 5ης Δεκεμβρίου 1484· αυτό όμως το διάταγμα είχε εκδοθεί πριν τη συγγραφή του βιβλίου και πριν γίνουν γνωστές οι σχεδιαζόμενες μέθοδοι τους.

Οι Κράμερ και Σπρένγκερ υπέβαλλαν το Malleus Maleficarum στην Σχολή Θεολογίας του Πανεπιστημίου της Κολωνίας στις 9 Μαΐου 1487, ελπίζοντας ότι θα εγκριθεί. Αντ' αυτού, ο κλήρος και το Πανεπιστήμιο το καταδίκασαν ως παράνομο και αντιδεοντολογικό. Ο Κράμερ παρ' όλα αυτά εισήγαγε ένα πλαστογραφημένο ισχυρισμό υποστήριξης από το Πανεπιστήμιο σε μεταγενέστερες τυπωμένες εκδόσεις του βιβλίου. Το 1487 είναι γενικώς αποδεκτό ως η ημερομηνία δημοσίευσης, μολονότι πρώιμες εκδόσεις μπορεί να είχαν παραχθεί το 1485 ή το 1486. Η Καθολική Εκκλησία απαγόρευσε το βιβλίο λίγο αργότερα, τοποθετώντας το στο Index Librorum Prohibitorum. Μολαταύτα, μεταξύ των ετών 1487 και 1520, το έργο δημοσιεύθηκε δεκατρείς φορές. Μετά από πενήντα χρόνια, αναδημοσιεύτηκε δεκαέξι φορές κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ του 1574 και της έκδοσης της Λυών του 1669. Ο ψευδής ισχυρισμός ότι είχε λάβει έγκριση ο οποίος εμφανιζόταν στην αρχή του βιβλίου συνέβαλλαν στη δημοτικότητά του.

Το κείμενο ήταν τόσο δημοφιλές ώστε πούλησε περισσότερα αντίτυπα από οποιοδήποτε άλλο έργο, εκτός της Βίβλου, μέχρι την έκδοση του The Pilgrim's Progress του Τζον Μπάνιγιαν (John Bunyan) το 1678.

Οι επιδράσεις του Malleus Maleficarum εξαπλώθηκαν πολύ πέρα από τη Γερμανία, επηρεάζοντας πολύ την Γαλλία και την Ιταλία και, σε μικρότερο βαθμό, τηνΑγγλία.

Παρ' όλη την δημοφιλή αντίληψη ότι το Malleus Maleficarum ήταν το κλασσικό Ρωμαιοκαθολικό κείμενο για τη μαγεία, δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ επίσημα από την Καθολική Εκκλησία και μάλιστα καταδικάστηκε από την Ιερά Εξέταση το 1490. Επιπρόσθετα, χρησιμοποιήθηκε και από τους Προτεστάντες σε κάποιες από τις δίκες τους κατά των μαγισσών.

Πλαστογραφίες και μεταφράσεις του Malleus Maleficarum

Το Malleus Maleficarum περιλάμβανε αρχικά στον πρόλογό του την παπική βούλα την παπική βούλα Summis desiderantes, την οποία είχε εκδώσει ο Πάπας Ιννοκέντιος Η' στις 5 Δεκεμβρίου του 1484, και η οποία αποτελούσε το βασικό παπικό έγγραφο σχετικά με τη μαγεία. Αναφέρει ονομαστικά τούς Σπρένγκερ και Κράμερ (ως Γιάκομπους Σπρένγκερ [Iacobus Sprenger] και Ενρίκι Ινστιτόρις [Henrici Institoris]) και τούς καθοδηγεί στην καταπολέμηση της μαγείας στη βόρεια Γερμανία.

Το βιβλίο αυτό καθαυτό δεν έγινε κατόπιν εντολής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Οι συγγραφείς είχαν επισυνάψει μια επιστολή έγκρισης από το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας, η οποία φαινομενικά είχε υπογραφεί από τέσσερις καθηγητές εκεί. Ωστόσο, η επιστολή ήταν πλαστή. Το Πανεπιστήμιο όχι μόνο δεν είχε εγκρίνει το βιβλίο αλλά μάλιστα το είχε καταδικάσει λόγω της χρήσης αντιδεοντολογικών νομικών διαδικασιών και λόγω του ότι η δαιμονολογία του δεν ήταν σύμφωνη με το Καθολικό δόγμα. Αν και ο Κράμερ καταδικάστηκε από την Ιερά Εξέταση το 1490, το βιβλίο συνέχισε να εκδίδεται, προωθούμενο από την αυξανόμενη λαϊκή δίψα για γιατροσόφια κατά της μαγείας.

Σύγχρονες ξενόγλωσσες μεταφράσεις αυτών των έργων περιλαμβάνουν μια γερμανική μετάφραση του 2000 από τους καθηγητές Γιέρουσεκ (Jerouscheck) και Μπέρινγκερ (Behringer), με τίτλο Der Hexenhammer (η μετάφραση του 1906 από τον Σμιτ (Schmidt) θεωρείται πολύ χαμηλής ποιότητας), και μια αγγλική μετάφραση του Μόνταγκ Σάμερς (Montague Summers) το 1928, η οποία ανατυπώθηκε το 1948 και είναι και σήμερα διαθέσιμη ως ανατύπωση τού 1971 από τις εκδόσεις Dover Publications

Περιεχόμενα του Malleus Maleficarum

Το εξώφυλλο της έκδοσης της Λυών του 1669.

Το βιβλίο χωρίζεται σε τρεις ενότητες, καθεμιά από τις οποίες εγείρει ερωτήματα και φέρεται να τα απαντάει μέσω αντεπιχειρημάτων. Υπάρχει ελάχιστο πρωτότυπο υλικό στο βιβλίο· αποτελεί βασικά μια κωδικοποίηση υπαρχόντων πεποιθήσεων και πρακτικών. Σημαντικά μέρη του βιβλίου λήφθηκαν από προγενέστερα έργα, όπως το Directorium Inquisitorum (1376) του Νικολάου Άιμεριχ (Nicolau Aymerich) ή το Formicarius (1435) του Γιοχάνες Νίντερ (Johannes Nider).

Το πρώτο μέρος αποσκοπεί στο να αποδείξει ότι υφίσταται η μαγική τέχνη ή η μαγγανεία. Περιγράφει με λεπτομέρεια πως ο Διάβολος και οι ακόλουθοί του, οι μάγισσες, διαπράττουν μια ποικιλία ανομιών με «την άδεια του Παντοδύναμου Θεού». Αντί να ερμηνευθεί αυτό ως τιμωρία, όπως έκαναν πολλές εκκλησιαστικές αρχές της εποχής, οι συγγραφείς του βιβλίου αξιώνουν ότι ο Θεός επιτρέπει αυτές τις πράξεις ώστε ο Διάβολος να μην αποκτήσει απεριόριστη εξουσία και καταστρέψει τον κόσμο.

Ένα μέρος αυτής της ενότητας εξηγεί γιατί οι γυναίκες, λόγω της πιο αδύναμης φύσης και της κατώτερης νοημοσύνης τους, υποτίθεται ότι είναι από τη φύση τους πιο επιρρεπείς στις παγίδες του Σατανά απ' ότι οι άνδρες. Ο ίδιος ο τίτλος του βιβλίου περιέχει το ουσιαστικό maleficarum στο θηλυκό γένος και οι συγγραφείς διατείνονται (λανθασμένα) ότι η λέξηfemina (γυναίκα) ετυμολογείται από το fe+minus, δηλαδή «άπιστος».

Το δεύτερο μέρος του Malleus Maleficarum περιγράφει τις μορφές της μαγικής τέχνης καθαυτές. Αυτή η ενότητα εκθέτει λεπτομερώς πώς οι μάγισσες δένουν με μάγια και τους τρόπους με τους οποίους αυτές οι πράξεις μπορούν να προληφθούν ή να θεραπευθούν. Σημαντική έμφαση δίνεται στη Συμφωνία με το Διάβολο, ενώ η ύπαρξη των μαγισσών παρουσιάζεται ως γεγονός. Πολλές από τις αναφορές του βιβλίου σε ξόρκια, συμφωνίες, θυσίες και συνουσία με το Διάβολο αποκτήθηκαν από ιεροεξεταστικές ανακρίσεις εκτελεσμένες από τους Σπρένγκερ και Κράμερ.

Το τρίτο μέρος περιγράφει με λεπτομέρεια τις μεθόδους για τον εντοπισμό, τις δοκιμασίες και την καταδίκη ή την εξόντωση μαγισσών. Τα βασανιστήρια για τον εντοπισμό των μαγισσών θεωρούνται αυτονόητα· αν η κατηγορούμενη μάγισσα δεν ομολογούσε με τη θέλησή της την ενοχή της, θα έπρεπε να βασανιστεί ώστε τελικά να ομολογήσει. Δίνεται στους δικαστές η οδηγία να παροδηγούν την κατηγορούμενη αν είναι απαραίτητο, υποσχόμενοι έλεος σε αν το θύμα ομολογούσε.

Αυτή η ενότητα καλύπτει επίσης το πόσο έγκυρες θα πρέπει να θεωρούνται οι καταθέσεις μαρτύρων και την ανάγκη για την εξαφάνιση των κακόβουλων κατηγοριών. Δηλώνει, όμως ταυτόχρονα, ότι οι φήμες αρκούν για να οδηγήσουν ένα άτομο σε δίκη και ότι αν ο κατηγορούμενο υπεράσπιζε σθεναρά τον εαυτό του αυτό θα αποτελούσε ένδειξη ότι βρισκόταν κάτω από μαγική επιρροή. Αναφέρονται κανόνες για να αποτρέπεται η μαγική επιρροή των αρχών και δίνεται η διαβεβαίωση ότι, ως αντιπρόσωποι του Θεού, οι ιεροεξεταστές είναι θωρακισμένοι από όλες τις μαγικές δυνάμεις.

Σύνοψη των πεποιθήσεων στο Malleus Maleficarum

Αμφότεροι οι Κράμερ και Σπρένγκερ ήταν πολυγραφότατοι συγγραφείς, και μέρος του Malleus Maleficarum ενσωματώνει ένα περιεκτικό χειρόγραφο σχετικά με την μαγική τέχνη, το οποίο είχε γράψει ο Κράμερ το 1485. Βασισμένο γενικά στην Βιβλική δήλωση, «Καμία μάγισσα (γυναίκα που κάνει μαγγανείες, ΜΝΚ) δεν πρέπει να αφήνεις να ζει» (Έξοδος 22:17 [18], ΝΜΒ), το βιβλίο παίρνει κάποια στοιχεία από τις Γραφές και από έργα του Αριστοτέλη, του Αυγουστίνου και του Θωμά Ακινάτη για να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του. Ο σεξισμός που εμφανίζεται στο έργο αυτό είναι αναμφισβήτητος· η πεποίθηση των συγγραφέων ότι οι γυναίκες είναι πλάσματα κατώτερα, αδύναμα, που εύκολα διαφθείρονται, τονίζεται συχνά από την αρχή ως το τέλος του κειμένου αυτού.

Συνολικά, το Malleus Maleficarum διακηρύττει ότι μερικά πράγματα τα οποία ισχυρίζονται οι μάγισσες, όπως οι μεταμορφώσεις ζώων, ήταν απλές οφθαλμαπάτες προκαλούμενες από τον Διάβολο για να τις παγιδέψει, ενώ άλλες πράξεις, όπως η πτήση, η πρόκληση καταιγίδων και η καταστροφή σοδειών, ήταν πραγματικές. Το βιβλίο πραγματεύεται σε βάθος τις έκλυτες πράξεις των μαγισσών, την ικανότητά τους να δημιουργούν ανικανότητα στους άνδρες και ακόμα αφήνει περιθώριο στον ισχυρισμό ότι οι δαίμονες θα μπορούσαν να είναι οι πατέρες παιδιών μαγισσών. Το ύφος του κειμένου είναι άκρως σοβαρό —ακόμη και οι πιο απίστευτες δηλώσεις παρουσιάζονται ως αξιόπιστες πληροφορίες.

Μαύρη γάτα

Κανένα άλλο είδος γάτας, καθαρόαιμο ή όχι, δεν είναι περισσότερο βουτηγμένο στο μύθο και το μυστήριο, όσο είναι η μαύρη γάτα. Από το βασικό χαρακτηρισμό «καλότυχη κακότυχη», μέχρι τον περίπλοκο συμβολισμό που σχετίζεται με διαφορετικές χώρες, οι μαύρες γάτες έχουν υπάρξει τμήμα της πολιτιστικής ιστορίας του κόσμου, από την αυγή του καταγεγραμμένου χρόνου.Χωρίς αμφιβολία, η πιο κοινή συσχέτιση αφορά τις μάγισσες και τις μαύρες γάτες ως οικείες τους, μαζί με βατράχους, πουλιά και φίδια. Οι παγανιστικές θρησκείες στην Ευρώπη είχαν τη μαγεία ως κυρίαρχή τους πίστη και αυτή σχετιζόταν με ζώα της φύσης, συμπεριλαμβανομένων των γάτων. Καθώς ο Χριστιανισμός έγινε πιο ισχυρός, το 15ο αιώνα το κυνήγι μαγισσών επικεντρώθηκε γύρω από ηλικιωμένες γυναίκες, που ήταν πιο πιθανό να ζουν μόνες τους και να έχουν γάτες ως συντροφιά.

Οι γυναίκες έγιναν ο κύριος στόχος μομφής αν κάποιο είδος καταστροφής χτυπούσε κάποιο χωριό, ιδιαίτερα αν είχαν ένα γάτο που ήταν μαύρος, το χρώμα της μαγείας και του μυστηρίου. Αφθονούν οι ιστορίες σχετικά με μεταμορφώσεις, στις οποίες κάποια γάτα τραυματιζόταν κατά τη διάρκεια που είχε κάποια μάχη με δεισιδαίμονες ανθρώπους. Την ημέρα οι γυναίκες που είχαν συσχετιστεί με τις γάτες βρισκόντουσαν να έχουν παρόμοια τραύματα. Η εικόνα μιας μάγισσας να καίγεται στον πάσσαλο μαζί με τη γατίσια συντροφιά της είναι βαθιά χαραγμένη στην ιστορία, ακόμη και μέσα στην παράδοση της Αμερικής το 17ο αιώνα. Υπήρχε ακόμη η πεποίθηση ότι οι γάτες θυσιάζονταν από μάγισσες κατά τη διάρκεια των τελετουργικών τους, αλλά αυτό έρχεται σε αντίφαση με το φιλικό προς τη φύση πνεύμα της μαγείας.

Είναι κάποιες φορές δύσκολο να διακρίνει κανείς τη μυθολογία της μαύρης γάτας από τις γάτες γενικά. Η εικόνα της γάτας που περιτυλίγεται σε ένα κύκλο όπως ένα ερπετό, μπορεί να ερμηνευτεί ως σύμβολο της αιωνιότητας ή ακόμα και ως σύμβολο της κόλασης, που οδηγεί στη δοξασία ότι οι μαύρες γάτες είναι μοχθηρές.

Υπάρχει ακόμη η εικόνα του κοσμικού Καταστροφέα, στην οποία η γάτα και το φίδι παλεύουν μεταξύ τους. Καθώς η ουράνια γάτα του ηλιακού θεού Ρα πάλεψε με το σκοτάδι της νύχτας, ο Καταστροφέας πήρε τη μορφή ενός φιδιού. Ωστόσο, το φίδι μπορεί να είναι επίσης ένα σύμβολο φωτός και ζωής. Καθώς ο ήλιος έδυε, έπαιρνε τη μορφή ενός φλεγόμενου φιδιού και η γάτα τότε γινότανε σκοτάδι, θάνατος και χάος. Οι Καταστροφείς δεν είναι ούτε αρσενικοί, ούτε θηλυκοί, αν και η περιβάλλουσα άποψη για τη γάτα την οδηγούσε στο να εμφανίζεται ως ένα σύμβολο για την σκοτεινότερη πλευρά της θηλυκότητας.

Ως τέτοια η μαύρη γάτα έγινε μια από τις μεγαλύτερες θεότητες της καταστροφής, γνωστή για το παιχνίδι της γάτας και του ποντικιού με τους νεαρούς θεούς της γονιμότητας της άνοιξης. Έκανε έρωτα μαζί τους, τους ευνούχιζε και τέλος τους σκότωνε.

Δύο μαύρες γάτες έσερναν το άρμα της ηλιακής θεάς Φρέγια. Οδηγώντας τις Βαλκυρίες έγινε γνωστή ως η θεά του θανάτου. Στη Γερμανία ήταν γνωστή ως Χελ και αντιπροσώπευε την καταστρεπτικότητα του χειμώνα. Ως ένας φορέας της Χελ, η μαύρη γάτα θεωρούνταν από πολλούς ως ένας οιωνός του θανάτου. Πολλές ιστορίες λέγονται για φαντάσματα μαύρων γατών, που εθεάθησαν από ανθρώπους στο κρεβάτι του θανάτου τους, ή από τους συγγενείς τους. Οι Γερμανοί και οι Ιταλοί πίστευαν ότι αν μια μαύρη γάτα πηδούσε πάνω στο κρεβάτι ενός άρρωστου ανθρώπου, ο θάνατός του ήταν αναπόφευκτος.

Οι Αιγύπτιοι ήταν γνωστό ότι ειδωλοποιούσαν τις γάτες και τους φερόντουσαν όπως στους βασιλείς. Βρέθηκε ένα νεκροταφείο που περιείχε χιλιάδες μούμιες από μαύρες γάτες. Ο φόνος μιας γάτας τιμωρούνταν με θάνατο. Έβλεπαν τη γάτα ως ένα νυχτερινό πλάσμα, που περπατούσε στις σκιές με μεγάλη αυτοπεποίθηση, με την τέλεια ικανότητα να νιώθει και να αισθάνεται το περιβάλλον στο σκοτάδι της νύχτας. Για το λόγο αυτό θεωρούνταν ως ένα ζώο σύμβολο της μεταθανάτιας ύπαρξης.

Στη Βρετανία και την Ιαπωνία αν ο δρόμος ενός ανθρώπου διασταυρωνόταν με μιας γάτας, αυτό θα του έφερνε καλοτυχία, αλλά η ίδια συγκυρία θεωρείται ως κακοτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες και διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες. Μια σκωτική πρόληψη θεωρεί τη θέαση μιας μαύρης γάτας στη βεράντα ενός σπιτιού ως σημάδι ευημερίας. Οι αγρότες της Λάτβια πιστεύουν ότι οι μαύρες γάτες στις δεξαμενές των σπόρων τους είναι το πνεύμα του Rungis, ενός θεού της συγκομιδής. Σε αντίθεση, οι κινέζοι πίστευαν ότι οι μαύρες γάτες ήταν οι προάγγελοι λιμών και φτώχειας.

Στη Φιλανδία θεωρούσαν ότι οι μαύρες γάτες μετέφεραν τις ψυχές των νεκρών στον άλλο κόσμο. Οι Κέλτες πίστευαν ότι οι μαύρες γάτες ήταν μετεμψυχωμένα όντα, ικανά να βλέπουν στο μέλλον. Στην Ινδία πιστεύεται ότι μια μετενσαρκωμένη ψυχή θα μπορούσε να απελευθερωθεί ρίχνοντας μια μαύρη γάτα μέσα σε μια φωτιά. Στη Βεγγάλη οι γυναίκες του λαού μπορούσαν να μετατρέψουν την ψυχή τους σε μαύρη γάτα και πίστευαν πως οποιοδήποτε κακό πάθαινε η γάτα θα το υπέφερε και η γυναίκα. Στη Νορμανδία υπήρχε η δοξασία, πως εάν κάποιος διασταυρώσει την πορεία του με την πορεία μιας γάτας στο φως του φεγγαριού, ήταν πολύ πιθανό να πεθάνει από επιδημία, ενώ στη Ρωσία έπρεπε κανείς σ' αυτήν την περίπτωση να αλλάξει δρόμο ή να τον περάσει κρατώντας ένα κουμπί. Ωστόσο, η μπλε γάτα (το μπλε θεωρείται ως λιγότερο έντονο μαύρο) της Ρωσίας, ήταν το αγαπημένο ζώο του Τσάρου Νικόλαου Ι και θεωρούνταν πως έφερνε καλοτυχία.

 

Οι μαύρες γάτες έχουν χρησιμοποιηθεί με μεγάλη συχνότητα στον χώρο της διαφήμισης. Το άρωμα 'My Sin', τα πυροτεχνήματα 'Black Cat' και το ομώνυμο ταϊλανδέζικο Ουίσκι, χρησιμοποιούν την εικόνα της στο λογότυπό τους. Η εταιρίarreras που κατασκεύαζε στην Αγγλία τσιγάρα από τα μέσα του 1800 μέχρι το 1950, χρησιμοποιούσε μια μαύρη γάτα ως λογότυπο στα πακέτα της. Η βιομηχανία της εταιρίας άνοιξε το 1928 και στην πρόσοψή της είχε μια αναπαράσταση που αποτελούνταν από δύο μπρούτζινες γάτες με ύψος 2 μέτρα η καθεμία και οι οποίες φύλαγαν την κύρια είσοδο, ενώ την πρόσοψη συμπλήρωναν 10 ακόμα μαύρες γάτες. Το σχέδιο του κτιρίου είχε αντλήσει έμπνευση από την ανακάλυψη του τύμβου του Τουταγχαμών και του ναού της Βούβαστις, της θεάς που είχε γατίσιο κεφάλι.

Σε πολιτικό επίπεδο η μαύρη γάτα έχει συνδεθεί με τον αναρχισμό και ακόμα και σήμερα αποτελεί σύμβολο της εργατικής κίνησης. Σε κοινωνικό επίπεδο οι μαύρες γάτες της εποχής μας κυκλοφορούν άνετα σε διαμερίσματα φορώντας ονόματα όπως 'Όνυξ', 'Έβενος', 'Σκιά', κ.λπ.. Ολοένα και αποσυνδέονται από το μυστηριώδες παρελθόν τους, υπάρχουν όμως και εκείνοι που διστάζουν μα υιοθετήσουν μια τέτοια γάτα, χωρίς να ομολογούν ανοιχτά την πρόληψή τους. Όποια κι αν είναι η ερμηνεία που δίνουμε σήμερα στις μαύρες γάτες, το σίγουρο είναι ότι η φήμη τους (όποια κι αν είναι αυτή) δεν είναι αβάσιμη.







pathfinder

Παρασκευή και 13

Παρασκευή και 13 …Η χειρότερη μέρα για τους προληπτικούς, η οποίοι γίνονται προσεκτικοί στις κινήσεις και τις μετακινήσεις τους, καθώς περιμένουν ότι κάτι κακό θα συμβεί.Εδώ και πάρα πολλούς αιώνες η Παρασκευή και 13, είναι η μέρα που είναι συνυφασμένη με τους χειρότερους αστικούς μύθους και τη δεισιδαιμονία…

Σε πολλές χώρες ακόμη και σήμερα πολλά κτίρια και ξενοδοχεία δεν διαθέτουν 13ο όροφο και πολλοί δρόμοι δεν έχουν τον αριθμό 13.

Στον καθολικό αλλά και μουσουλμανικό κόσμο θεωρείται η Παρασκευή και 13 γρουσούζικη μέρα και είναι συνδεδεμένη με διάφορα αρνητικά γεγονότα από την Ιστορία, τη θρησκεία και την παράδοση πολλών λαών.

Οι ρίζες της δεισιδαιμονίας ανιχνεύονται στη Βίβλο και τον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα.

Στη Δύση μάλιστα υπάρχει και Παρασκεβιδεκατριαφοβία (Paraskevidekatriphobia) καθώς και η τρισκαιδεκαφόβια (triskaidekaphobia), δηλαδή φοβία ενός ανθρώπου για την συγκεκριμένη ημέρα.

Οι δοξασίες…

Η Εύα έδωσε στον Αδάμ να φάει από τον απαγορευμένο καρπό ημέρα Παρασκευή…

Ο Ιούδας ήταν ο 13ος στον μυστικό δείπνο (12 μαθητές + ο Χριστός)…

O Χριστός σταυρώθηκε ημέρα Παρασκευή…

Η μεγάλη βιβλική πλημμύρα έγινε ημέρα Παρασκευή.

Επίσης, το δεκατρία συνδέεται και με την 13η φυλή του Ισραήλ, για την οποία δεν γίνεται λόγος στη Βίβλο αφού σύμφωνα με την παράδοση , τα μέλη αυτής της φυλής ήταν μάγοι που συνδέονταν και υποκινούνταν από σκοτεινές δυνάμεις.

Ακόμα , Παρασκευή και 13 , τον Οκτώβριο του 1307 , ο Πάπας εκδίδει μια μυστική διαταγή θανάτωσης των Ναϊτών. Μια πράξη εσχάτης προδοσίας για τους ιππότες του Ναού αφού ο Πάπας εθεωρείτο ο πνευματικός τους πατέρας και ο κυριότερος υποστηρικτής του έργου τους.

Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑΣ

Την ημέρα που πάρθηκε η Πόλη, βιάστηκαν να φορτώσουν την Αγία Τράπεζα σ ένα πλοίο για να την πάνε στην χώρα των Φράγκων. Στη θάλασσα του Μαρμαρά όμως, το πλοίο βρήκε μεγάλη φουρτούνα. Καθώς το είχαν ετοιμάσει πολύ βιαστικά και το φορτίο του ήταν βαρύ, δεν μπόρεσε να αντέξει και βούλιαξε στα κύματα, όπως ήταν. Έτσι η Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας ξέφυγε από τη βεβήλωση, όχι με τον τρόπο που είχαν ελπίσει οι Ρωμιοί, αλλά όπως άρεσε στο Θεό.

Η Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας αναπαύεται στο βυθό της θάλασσας, πάνω στην άμμο και στα κοχύλια. Το σημείο όπου βούλιαξε το καράβι το ξέρουν καλά οι ναυτικοί και εύκολα το βρίσκουν. Πραγματικά, ακόμα κι όταν η πιο άγρια τρικυμία, φουσκώνει ολόγυρα τα κύματα και κάνει τη θάλασσα να μουγκρίζει, εκεί είναι γαλήνη και ησυχία. Από τη λεία και λαμπρή επιφάνεια του νερού ανεβαίνουν γλυκές ευωδιές και αντίλαλος από αγγελικές ψαλμωδίες. Πολλοί άξιοι δύτες που μαζεύουν κοράλλια ή ψαρεύουν σφουγγάρια, προσπάθησαν να κατέβουν και να δουν το ναυαγισμένο καράβι. Κανείς δεν τα κατάφερε. Η θάλασσα, πολύ βαθιά σε αυτό το μέρος, φυλάει την Αγία Τράπεζα και τα λείψανα των Αγίων από κάθε βέβηλο μάτι.

Όταν όμως θα ξαναπάρουμε την Πόλη, η Αγία Τράπεζα, που μένει στην άμμο του βυθού, θα ανέβει στην επιφάνεια όπως ανεβαίνει ο δύτης. Θα αρμενίσει μόνη της κατά το Βυζάντιο και θα την πάρουμε από κει που θα αράξει. Θα την ξαναφέρουμε στην Αγία Σοφία και με χαρούμενους ύμνους, θα την αφιερώσουμε πάλι στη Σοφία του Θεού. Τότε, μέσα στη Βασιλική που έχτισε ο μεγάλος Ιουστινιανός, θα λάμψουν πάλι τα μωσαϊκά, οι εικόνες των Αγίων, τα λόγια του Ευαγγελίου, και ο σταυρός θα ξαναφανεί πάνω από το μαρμάρινο τραπέζι που ξέπλυναν τα κύματα.

Zombie- Μύθος ή αλήθεια;

Όλα άρχισαν το 1968 με την, θρυλική πια, ταινία «Night of the living dead» («Η νύχτα των ζωντανών νεκρών»). Ήταν η πρώτη γνωριμία των ανθρώπων με το φαινόμενο των Zombies (Ζόμπι). Την φοβερή περιέργεια που νιώθουμε οι περισσότεροι από μας για το άγνωστο και ασυνήθιστο, εκμεταλλεύτηκε το Hollywood για να προσελκύσει πλήθος κόσμου στις αίθουσες των κινηματογράφων. Υπάρχουν όμως στην πραγματικότητα Zombies;

Και αν ναι που βρίσκονται;

 Πώς «δημιουργούνται»;

Σε αυτές και άλλες ερωτήσεις έρχεται να απαντήσει η έρευνα του εθνοβοτανολόγου Wade Davis, ο οποίος ταξιδεύοντας σε διάφορα μέρη του κόσμου ήρθε αντιμέτωπος με ένα πολύ παράξενο φαινόμενο στην Αϊτή.

Η Αϊτή είναι μία χώρα στον Ατλαντικό ωκεανό (Το Δυτικό μέρος ενός νησιού, για την ακρίβεια, κοντά στο τρίγωνο των Βερμούδων), της οποίας οι κάτοικοι ζουν πολύ φτωχικά. Αν και η κύρια θρησκεία τους είναι η Ρωμαιοκαθολική, περίπου το 80% των ρωμαιοκαθολικών συμμετέχει σε τελετουργίες voodoo (βουντού). Μάλιστα υπάρχουν ορισμένοι ιερείς που αποκαλούνται Voodoo Priests (Ιερείς βουντού).

Το 1980, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος στην Αϊτή ονόματι «Clairvius Narcisse» (ο οποίος είχε πεθάνει πριν από 18 χρόνια!), και αφού βρήκε την αδερφή του, της εξήγησε ότι τον είχε κάνει zombie ένας μάγος voodoo και τον είχε για σκλάβο στις καλλιέργειές του με ζαχαροκάλαμα, στα βόρεια της χώρας. Το γεγονός αυτό προσέλκυσε το ενδιαφέρον αρκετών επιστημόνων οι οποίοι προσπάθησαν να βρουν κάποια λογική εξήγηση. Αρκετά χρόνια πριν, συγκεκριμένα στις 24 Οκτωβρίου του 1936, παρουσιάστηκε μία γυναίκα στο χωριό Ennery, σε τραγική κατάσταση. Κουρελιασμένη, το δέρμα της χλωμό και τα μάτια της δεν μπορούσαν να αντέξουν το φως του ήλιου. Αφού επικράτησε μία γενική αναστάτωση τελικά μία οικογένεια θεώρησε ότι η γυναίκα είναι ένα μέλος της που είχε πεθάνει πριν από χρόνια. Η γυναίκα δεν μπορούσε να μιλήσει και ούτε μπορούσε να θυμηθεί τίποτα για τον εαυτό της.

Ο Wade Davis, μετά από έρευνα, ανακάλυψε μία μυστική σκόνη που χρησιμοποιούν οι ιερείς βουντού για να “δημιουργήσουν” τα zombies. Πήγε μαζί με έναν ιερέα ο οποίος του έδειξε τα συστατικά της σκόνης (ένα από τα οποία είναι το χώμα πάνω από τάφους νηπίων) και τον τρόπο με τον οποίο τα αναμειγνύουν. Μετά από καιρό ανακάλυψε ότι η βασική ουσία της σκόνης που ευθύνεται για την δημιουργία των zombie είναι το tetrodotoxin το οποίο είναι δηλητήριο ενός ψαριού που λέγεται blowfish.

Το ψάρι αυτό (blowfish ή puffer ή fugu) χρησιμοποιείται ως έδεσμα από τους μεγάλους σεφ της Ιαπωνίας, οι οποίοι φροντίζουν να μην αφαιρέσουν όλο το δηλητήριο, για να προκαλεί ευφορία σε όσους το δοκιμάζουν. Ορισμένες φορές όμως τα πράγματα δεν λειτουργούν και τόσο σωστά, με αποτέλεσμα 100 άνθρωποι να χάνουν την ζωή τους κάθε χρόνο από την κατανάλωση του fugu. Τα συμπτώματα ωστόσο που παρατηρούνται είναι παρόμοια με αυτά στην διαδικασία της δημιουργίας ενός zombie στην Αϊτή.

Όπως εξήγησε ο Davis αργότερα από τις μελέτες του, αυτή η σκόνη, κάνει τον άνθρωπο να δείχνει νεκρός ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Περιορίζει σε τέτοιο βαθμό τους χτύπους της καρδιάς και την αναπνοή που είναι δύσκολο να ανιχνευθούν. Αυτή η σκόνη προκαλεί επίσης νευρολογικές διαταραχές και επηρεάζει το αριστερό μέρος του εγκεφάλου, το οποίο ελέγχει την ομιλία, την μνήμη, και την δυνατότητα της κίνησης. Έτσι ο άνθρωπος καταλήγει να βρίσκεται θαμμένος ενώ ακόμα είναι ζωντανός! Ο Ιερέας τον ξεθάβει μυστικά και τον χρησιμοποιεί σαν σκλάβο στις καλλιέργειες. Ο άνθρωπος θα παραμείνει zombie, μέχρι να φάει αλάτι ή κρέας (με αυτές τις τροφές θα ενεργοποιηθεί πάλι ένα μέρος του εγκεφάλου που έχει αδρανήσει) όποτε και θα τον σκοτώσουν για να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια.

                Υπάρχει ένας νόμος στην Αϊτή που λέει ότι:Θα θεωρηθεί ως δολοφονία η πράξη εναντίον οποιουδήποτε προσώπου με συστατικά που χωρίς να προκαλούν θάνατο, δημιουργούν ληθαργικό κόμμα λίγο ή πολύ παρατεταμένο. Αφού ο άνθρωπος θαφτεί, η πράξη θα θεωρηθεί δολοφονία, ασχέτως με το αποτέλεσμα

Στην Αϊτή, τα zombie είναι ένα φαινόμενο συνηθισμένο και γενικά αποδεκτό. Κανείς όμως δεν μιλάει γι’ αυτό.

Προς μεγάλη ανακούφιση των περισσότερων από εμάς, τα zombies δεν είναι όπως τα βλέπουμε στις ταινίες. Δεν είναι ούτε ζωντανοί νεκροί ούτε «διψούν» για αίμα… Είναι κανονικοί άνθρωποι σαν εμάς που έπεσαν θύματα εκμετάλλευσης με αυτό τον παράδοξο και ασυνήθιστο τρόπο.